Archive for the ‘Tajemnica twojego kodu życia’ Category

Fazy zmiany twojego kodu życia

Faza 1 – Faza przedrefleksyjna: przeczymy, że w ogóle chcemy coś zmienić. Na zewnątrz wszystko jest w porządku. Tę fazę mamy już za sobą, ponieważ wstąpiliśmy na drogę do zmiany!
Faza 2 – Rozważanie: człowiek uświadamia sobie powoli, że musi coś zmienić, ale jest jeszcze niepewny, czy rzeczywiście da radę. W tej fazie najlepiej zdobywać informacje, aby mieć jasność, jaki obrać cel.
Faza 3 – Przygotowanie: Powstaje chęć zmiany wyzwolona przez zdobycie informacji. Decydujące jest teraz przekonanie o korzyściach, jakie przyniesie zmiana, na przykład lepsza figura, większa atrakcyj­ność, pewniejszy wizerunek. Im bardziej pozytywny będzie wewnętrzny obraz własnego celu, tym lepiej. Jednocześnie trzeba sprawdzić, czy wizja, którą mamy przed oczami, jest realistyczna – jeśli przez ostat­nie lata zaniedbywaliśmy swoje ciało, nie ma sensu wyobrażanie „sobie siebie jako klonu Toma Cruise’a lub Richarda Gere’a ewentualnie An­geliny Jolie lub Jennifer Aniston. Nie osiągniemy wymarzonego rezul­tatu, jeśli nasze wizje prześcigną cel.
Faza 4 – Działanie: Po teście kodu życia w kolejnych rozdziałach zostaną omówione najlepsze dla każdego typu formy ruchu, programy żywieniowe i różne możliwości odprężenia. Potem należy je już tylko wcielić w życie.
Faza 5 – Utrzymanie: po początkowej euforii („Nie było to takie trudne!”) pojawia się z reguły pierwsza przeszkoda. Teraz trzeba wy­pełnić proces zmian w życiu codziennym i dotrzymać terminów, które wyznaczyliśmy w swoim programie sportowym. Mimo początkowych sukcesów, teraz bardzo łatwo ulec stresowi i wrócić do swoich starych wzorów. Dlatego trzeba w tym miejscu sprawdzić swoje nastawienie do wytrwania. Nasze ciało lubi trzymać się starych przyzwyczajeń, a jeśli myślicie, że zmiana jest możliwa we śnie, to muszę was rozczarować: pewna doza wysiłku jest zawsze warunkiem wzrostu i rozwoju.
Dlatego należy sprawdzić przeszkody, które stoją na naszej drodze — czy rzeczywiście mogą nas odwieść od zamiaru? Trzeba wziąć pod uwagę kroki wstecz. To jest zupełnie normalne. Jeśli w trzecim tygo­dniu programu sportowego po prostu nie dacie rady założyć butów do biegów lub rozpocząć lekcji jogi, to trzeba sobie solennie obiecać wypełnienie tego planu w następnym tygodniu i usilnie się go trzy­mać. Antyproduktywne są myśli w rodzaju „I tak nie dam rady”, „Je­stem po prostu zbyt wyczerpany”, „Mam za mało czasu” i tak dalej. Lepiej brzmi: „Dobrze, w zeszłym tygodniu po prostu nie udało mi się znaleźć potrzebnego czasu, ale muszę dążyć do celu, który sobie wy­znaczyłem. Teraz znów jestem gotów i chcę dalej pracować, aby robić dla siebie więcej”. Proszę pracować nad tym przekonaniem, aby udało się Państwu zrealizować swoje zamierzenie. Każda wątpliwość będzie większą przeszkodą niż kalendarz pełen terminów!
Faza 6 – Zakończenie: zakończenie naszego projektu sukcesem, który umożliwia nam korzystanie z owoców naszej aktywności. Rano wstajemy z łóżka lżejsi, czujemy się bardziej zrelaksowani. Może też waga pokaże o kilogram mniej. Mimo to faza 6 jest raczej rzadko osiągana. Bardziej realistyczne jest to, że będą Państwo pracować nad najlepszą realizacją piątego stopnia, aby życie zgodnie z własnym pro­gramem udawała się coraz lepiej.

Badawcze mózgu wychodzą z założenia, że po około pół roku regularnej aktywności fizycznej powstają w mózgu nowe połączenia synaps. Wtedy nowy nawyk jest zakorzeniony i będzie nam czegoś brakowało, gdy zaniechamy swojego programu ruchu. Właśnie z tego etapu można się już cieszyć!

Realizacja twojego programu kodu życia

Widać teraz, jak bardzo kod życia określa indywidualne biolo­giczne predyspozycje. Stanowi on pierwotny genetyczny wzór, który w ogólnych rysach określa naszą osobowość. Ta struktura, tak samo jak temperament, jest w większości niezmienna. Można jednak pracować nad charakterystyką tego temperamentu, nad tym, jak będzie się od­bijał na naszych decyzjach i w waszych działaniach, w waszym zacho­waniu i stylu życia! Kod życia stanowi więc ramę, w której ta zmiana jest możliwa. Jak wyglądają wasze warunki ramowe, pokazała lektura ostatniego rozdziału. Dzięki testowi mogliście określić indywidualny kod życia i wiecie teraz, w jakim kierunku pójdzie wasz indywidualny program.

Jednak zmiany „w zgodzie z mózgiem” nie są wprowadzane auto­matycznie, ale rządzą się określonymi regułami. Każdy, kto chce coś w sobie zmienić, musi opuścić swoje wydeptane ścieżki i udać się na częściowo nowy ląd.

W oparciu o sześciostopniowy model zmian amerykańskich psy­chologów Jamesa Prochaski, Johna Norcrossa i Carlo C. DiClemente z 1994 roku można sprawdzić każdą fazę zmiany, której chcemy dokonać. Ten model okazał się nadzwyczaj efektywny w kręgach menadżerskich.

Instrukcja stymulacji a społeczność

Instrukcja stymulacji jest mniej rozpoznawalna na płaszczyźnie społecznej niż instrukcja dominacji czy równowagi. Jej cechami są kreatywność i używanie. Z tego powodu człowiek stymulacji preferuje grupy społeczne, jednak wynika to z innej motywacji niż ma to miejsce w przypadku typu równowagi. Jemu chodzi wyłącznie o to, aby się ba­wić z innymi ludźmi i razem coś przedsiębrać, przeżywać lub święto­wać. Podczas gdy typ równowagi musi chronić się przed zbyt wieloma bodźcami, aby zachować swoją własną równowagę, to typ stymulacji potrzebuje jak chleba powszedniego pobudzenia, rozrywki, kontaktów z innymi ludźmi i podróży, które mogą go też zaprowadzić do nowej restauracji lub do kina.

Ten system motywacyjny jest odpowiedzialny razem z instrukcją dominacji za kreatywne procesy tworzenia przez artystów. Jako wy­nikające z instrukcji stymulacji instytucje można określić szkoły, uni­wersytety oraz instytuty badawcze. Instrukcja stymulacji jest skuteczna także w wydawnictwach, stacjach telewizyjnych i firmach produkują­cych filmy. Tutaj są tworzone wiązki informacji, które opracowuje się w celu dokształcania lub rozrywki. Także biura podróży i cała branża turystyczna żyje z ludzi z instrukcją stymulacji.

W porównaniu z typem zrównoważonym typ stymulacji dyspo­nuje większą fizyczną energią i jest mniej konfrontacyjny niż typ do­minacji. Na indywidualnej płaszczyźnie system motywacyjny objawia się ogromnym głodem życia i bardzo dużą kreatywnością. Typ sty­mulacji jest w porównaniu z obydwoma innymi limbicznymi typami z pewnością najbardziej indywidualisty i najmniej dostosowany, jeśli chodzi o normy społeczne. Jego system nagradzania preferuje nowe kierunki smakowe przy jedzeniu i piciu. Chętnie je lub gotuje egzo­tyczne potrawy z przyprawami, które być może przywiózł z podróży. Typ stymulacji reaguje także pozytywnie na masaże, na przykład ma­saż hawajski lub aplikację ajurwedyjskich olejków na czoło. Człowiek stymulacji jest zmysłowy i reaguje zmysłami, dlatego też do tego sys­temu motywacji należą eksperymenty z rozszerzającymi świadomość narkotykami oraz używaniu stymulatorów, jak alkohol lub nikotyna. Radość życia, śmiech, luźne rozmowy, ale także nauka i czytanie, wi­zyta w teatrze czy na musicalu lub siedzenie godzinami przed telewi­zorem są zachowaniami wynikającymi ze stymulacji. Z drugiej strony instrukcja stymulacji ma także wymiar duchowy. Filozofowanie na temat sensu życia, świata i stworzenia nadają temu systemowi głębi. Razem z instrukcją równowagi, system motywacyjny stymulacji jest odpowiedzialny za zajmowanie się transcendencją i boskimi zasadami. Powstanie klasztorów bazuje na współgraniu obu tych instrukcji.

Instrukcja stymulacji jest blokowana w pierwszym rzędzie przez ubogie w bodźce życie oraz małą ilość ruchu. Rutyna, nuda i wydepta­ne ścieżki życiowe mogą prowadzić do stanów wyczerpania i depresji. Stres obciąża typ stymulacji mniej niż ludzi naznaczonych równowagą lub dominacją, ponieważ umie się on dobrze dostosować do nowych sytuacji. Jeśli chodzi o żywienie, to mniej korzystne są środki spożyw­cze, które hamują skuteczne wykorzystanie energii, jak na przykład produkty mleczne — nawet jeśli są dobrze tolerowane i nie wywołują alergii — ponieważ zawarte w nich kalorie są szybko przekształcane w tłuszcz. Dlatego ludziom stymulacji zaleca się umiarkowaną konsumpcję produktów mlecznych. Przy niekorzystnych nawykach żywie­niowych u tego typu może dojść z czasem do gromadzenia się wody w tkance (odmy) i hipoglikemii, a więc szybkiego opadania poziomu cukru po posiłku.

Dla typu stymulacji budujące są kreatywne czynności, na przykład uczenie się języka obcego lub gry na instrumencie. Najbardziej odpo­wiedni typ wysiłku fizycznego nie powinien on być zbyt wymagający, ale ważne, by prowadził do zachowania dobrej wytrzymałości „noma­dy”. Zwiększanie siły ma dla człowieka stymulacji mniejsze znaczenie. Ten typ powinien unikać opartych na współzawodnictwie dziedzin sportu. Pozytywnie natomiast działa na niego aktywność sportowa w grupie. Aby być sprawnym, szczupłym i psychicznie czynnym, po­trzebuje równowagi między aktywnością fizyczną a psychiczną. Zale­cane są w związku z tym techniki odprężające, które łączą ruch i wypoczynek psychiczno-duchowy, jak na przykład joga, Tai Chi Chuan lub lekcje metody Feldenkraisa.

System ocen stymulacji podporządkowuje każdą sytuację i każdy bodziec następującym rozkazom:

  1. Szukaj nowych, nieznanych bodźców!
  2. Szukaj urozmaicenia i przygody!
  3. Wykorzystaj chwilę pasji!

Typ stymulacji potrzebuje:

  1. kreatywności i stale nowych bodźców,
  2. tak mało rutyny, jak tylko to możliwe,
  3. zrównoważonego żywienia (pełnowartościowe, mieszane posiłki) i umiarkowanej konsumpcji produktów mlecznych,
  4. równowagi między aktywnością fizyczną a psychiczną poprzez ruch i „aktywne” odprężenie.

Instrukcja stymulacji

Pod wieloma względami instrukcje dominacji i stymulacji są po­dobne. Już miliardy lat temu najmniejsze organizmy okazywały gene­tycznie większą siłę przebicia, gdy wyruszały na poszukiwanie nowych form życia i żywienia, kiedy stare już nie wystarczały. Aktywne badanie otoczenia, odkrywanie nowych brzegów oraz wypróbowywanie innych substancji odżywczych przynosiło pierwszym jednokomórkowcom zdecydowane korzyści. Przeżywanie nowych sytuacji było połączone z elektrycznym napięciem, które można porównać z lekkim podnie­ceniem. Odpowiada ono stanowi, które możemy dzisiaj opisać jako „ochota”. Ten stan jest wywoływany przez instrukcję stymulacji. W de­finicji stymulacji decydujące jest jednak to, że walka owych pierwszych żyjących organizmów na ziemi o nową energię nie była określana przez wypieranie konkurentów, jak to nakazuje system dominacji, lecz wyłącznie przez poszukiwanie nowych źródeł życia. Organizmy jednokomórkowe o silnej instrukcji stymulacji wykształciły sobie spe­cjalne organy ruchowe, jak fimbrie i rzęski, za których pomocą mogły skuteczniej poruszać się naprzód.

Instrukcja stymulacji nie posiada więc destrukcyjnego potencjału systemu motywacyjnego dominacji, której cele często obciążają in­nych. Wręcz przeciwnie, instrukcja stymulacji jest przede wszystkim kreatywna i zdolna do dopasowania się do otoczenia. Ostatecznie nie tylko odpowiada za chęć wypróbowania, lecz umożliwia także nadzwy­czaj łatwe dostosowanie się do nowych sytuacji. Instrukcja stymulacji jest wypełniona dopiero wtedy, gdy będzie ciągle karmiona nowymi bodźcami. Brak bodźców i nuda uśmiercają ją.

Pierwotnemu typowi instrukcji stymulacji odpowiada nomada. Szybko dostosowywał się do nowych okolic i nowych warunków kli­matycznych. System motywacyjny zadbał we wczesnym okresie o to, by grupy narodowościowe i kultury zaczęły się mieszać. Pod wieloma względami ten typ stymulacji ma mniej barbarzyński lub materialistyczny charakter niż jego dominujący brat. Zamiast tego znajdujemy w jego charakterze domieszkę duchowej jakości oraz większą zdolność do korzystania z życia.

Układ odpornościowy człowieka stymulacji jest zasadniczo nie­wrażliwy. Dobrze toleruje większość środków spożywczych i reaguje pozytywnie na wyważoną, pełnowartościową dietę mieszaną. Dobrze toleruje nawet produkty mleczne. Ogólnie typ stymulacji jest uważany za najbardziej odpornego i umysłowo najsprawniejszego ze wszystkich trzech ludzkich reprezentantów różnych systemów motywacyjnych. Pomaga mu to w określonych okolicznościach pokonać także ciężkie choroby. Jednak przy utrzymującym się zaburzeniu jest podatny na kompleksowe i rzadkie choroby, jak na przykład stwardnienie rozsiane lub chroniczny syndrom wyczerpania (CFS). Motywacja typów stymu­lacji zawiera ciągłe poszukiwanie nowości, a poza tym chęć, używanie i spełnienie. Jest przy tym – jak każdy hedonista – ukierunkowany na swoje „Ja”, chociaż nie tak radykalnie jak człowiek dominacji, ponieważ obce jest mu zachowanie konkurencyjne i nie zależy mu na władzy. Ludzie stymulacji, którym towarzyszy dobrze wykształcona instrukcja dominacji, mogą jednak wspaniale pobudzać rozwój i innowacje.

Instrukcja stymulacji nie ma określonych, typowych dla płci sposo­bów zachowania.

Aspektami określającymi życie w instrukcji stymulacji są:

  1. ochota,
  2. używanie,
  3. napięcie,
  4. przygoda,
  5. ciekawość,
  6. uczenie się,
  7. radość.

Status quo

Dla ludzi z instrukcją dominacji zmiany ich status quo lub ciągłe zewnętrzne blokady, które przeszkadzają im w realizacji ich celów ży­ciowych, wyzwalają często ciężkie życiowe kryzysy. Ponadto nie mają do dyspozycji psychicznych mechanizmów do pokonywania kryzy­sów, którymi dysponują ludzie z instrukcją równowagi lub stymulacji. Dominujący typ, który przez całe lata jest zatrudniony na podrzędnej pozycji zawodowej, mimo że intensywnie pracuje nad swoją karierą, może zacząć cierpieć na nadciśnienie lub stać się podatny na infekcje.

W związku z tym, że roszczeniowe myślenie ludzi o silnej instruk­cji dominacji w życiu zawodowym i prywatnym jest wysokie, nie radzą sobie oni ze zmianami w swoim otoczeniu, którymi sam nie sterują. Do tej niskiej tolerancji frustracji dochodzi wysoka podatność na stres. Dla klasycznego dominującego typu, który odpowiada typowi myśliwego, podstawowe znaczenie ma regularne wystawianie na próbę swo­ich sił fizycznych, dlatego techniki odprężające u niego nie skutkują. Ruch i silna aktywność fizyczna są kluczem do owocnego zarządzania stresem. Tylko w ten sposób może lepiej pokonać presję, wiążącą się z rosnącą odpowiedzialnością na wysokich pozycjach. Typ dominacji, który z braku czasu rezygnuje ze sportu, zaczyna chorować. Często pojawiają się fizyczne objawy, jak przybranie na wadze lub zbiegiem czasu choroby zapalne i autoimmunologiczne, na przykład zapalenie stawów lub astma. Także syndrom wypalenia, klasyczna choroba żołądkowo-jelitowa, jest z reguły skutkiem zaburzonej instrukcji domi­nacji. Typy dominacji, którym nie udaje się trwale zredukować emocjo­nalnego stresu przez odpowiednią aktywność fizyczną, są nadmiernie obciążane swoimi fizycznymi reakcjami na stres w stanie wyczerpania. Skutkiem są depresje, lęki, zaburzenia snu i koncentracji, choroby ser­ca i układu krwionośnego, chroniczne bóle, problemy seksualne, niedosłuch oraz osłabiony układ odpornościowy.

Dla typu dominacji budujący jest w pierwszym rzędzie ruch i sport, podczas którego może dochodzić spokojnie – w zależności od spraw­ności – do granicy obciążenia. Tylko w ten sposób będzie szczupły i wydolny, a jednocześnie uda mu się odprężyć.

Typ dominacji powinien ostrożnie zmieniać sposób żywienia, po­nieważ może dojść do bardzo wrażliwych reakcji. Obowiązuje zasada, aby nie próbować niczego na gwałt i wziąć pod uwagę zalecenia do­tyczące żywienia W przeciwieństwie do typu zrównoważonego, typ dominacji może bardzo dobrze trawić mięso. Tutaj ważne jest, aby podczas kupna zwracać uwagę na jakość i wybierać tylko takie gatunki mięsa, które nie są obciążone hormonami i lekami. Produkty mleczne i zbożowe są mniej tolerowane przez typ dominacji niż przez oba po­zostałe typy instrukcji. Warzywa i owoce zapewnią równowagę oraz dobrą konstytucję fizyczną i umysłową.

System ocen dominacji podporządkowuje każdą sytuację i każdy bodziec następującym rozkazom:

  1. Bądź aktywny i ruszaj się!
  2. Podejmuj ryzyko!
  3. Powiększaj swoją władzę!
  4. Rozszerzaj terytorium!
  5. Koniecznie przebij się!
  6. Wyprzyj konkurentów!
  7. Utrzymaj swobodę działania!
  8. Zdobądź miejsce na słońcu!

Typ dominacji potrzebuje:

  1. samodzielności i wystarczającej swobody działania,
  2. wyzwań, które może pokonywać,
  3. bogatego w białko pożywienia (chude mięso i ryby) w kombinacji z tłuszczami roślinnymi i wystarczającą ilością warzyw i owoców,
  4. regularnego, wyczerpującego treningu aż do granicy wytrzymałości.

Dzięki temu poradzi sobie ze stresującymi sytuacjami na co dzień.

Życie aspektami instrukcji dominacji

Jeśli kobiety osiągną jakąś czołową pozycję kierowniczą, to różni­ca w realizacji instrukcji dominacji jest zauważalna. Kobiety w cen­trum władzy działają z reguły z orientacją na równowagę. Zakładają przymierza i są silnymi działaczkami tworzącymi relacje, natomiast mężczyźni są często ofensywni i walczą bezpośrednio o kierowniczą pozycję.

Określającymi życie aspektami instrukcji dominacji są:

  1. aktywność,
  2. wypieranie,
  3. autonomia,
  4. władza.

Na płaszczyźnie społecznej można stwierdzić instrukcję domina­cji we wszystkich instytucjach, zorientowanych na współzawodnictwo i władzę, bez względu na to, czy chodzi o przedsiębiorstwo, czy o pań­stwo, które stanowi przecież zawsze strukturę władzy O ile instruk­cja równowagi odzwierciedla się w „My”, to instrukcja dominacji jest instytucjonalnym Ja”. Ten system motywacyjny jest odpowiedzialny za przejęcia przedsiębiorstw, fuzje, wypieranie, a w najgorszym przy­padku – konflikty wojenne.

Instrukcja dominacji ma nadzwyczaj duży niszczący potencjał i ego­centryczny profil. Bój o najwyższą pozycję zawodową, walka o władzę i dążenie do „rządzenia” jak największą liczbą ludzi są klasycznymi sposobami zachowań dominacji. Hierarchie są wynikiem tego systemu motywacyjnego. Instrukcja dominacji była dźwignią wielkich histo­rycznych zdarzeń, jak na przykład rewolucji francuskiej, która miała przynieść zniewolonemu narodowi tak wzniosłe ideały jak wolność, równość i braterstwo. Przyniosła jednak także krwawy terror jakobi­nów pod władzą Robespierre’a.

Na indywidualnej płaszczyźnie instrukcja dominacji ujawnia się w wewnętrznym dążeniu człowieka do osiągnięcia szczytu. Jego po­pęd polega na maksymalnej sile przebicia we wszystkich obszarach życia, na spełnieniu pragnienia większej władzy oraz powiększenia osobistej strefy wypływów. Konkurencyjne zachowania, utrzymanie autonomii i wysoka doza wewnętrznej niezależności są naznaczone dominacją. Typ dominacji chce zawsze być pierwszy, także za wszelką cenę. Psychiczny gwałt, ale także widoczne odgraniczenie lub obrona własnego terytorium, na przykład przez mury lub instalacje alarmowe, są zachowaniami pochodzącymi z instrukcji dominacji. Typ dominacji nie ukrywa swoich zalet, symbole statusu wydają się być stworzone wyłącznie dla niego. Za pomocą luksusowych akcesoriów, zachwyca­jącego samochodu i wspaniałego domostwa typ dominacji pokazuje wyraźnie, z kim jego przeciwnik ma do czynienia. Podczas gdy typ równowagi może na przykład wyrażać swoją tożsamość poprzez eko­logiczną świadomość lub przez oszczędne obchodzenie się z zasobami naturalnymi, to typ dominacji opiera lwią część własnej samoświado­mości na posiadaniu majątku. Czerpie więc jak najwięcej zasobów, by móc zademonstrować innym swoją wysoką pozycję.

Dominujący człowiek będzie zawsze próbował przeforsować własne zdanie i własne pomysły, nie patrząc na innych. Nie jest zespołowym graczem, natomiast jest w stanie strategicznie zaangażować zespól do realizacji swoich własnych interesów. W związku z tym, że broni wła­snych zasobów (na przykład obszarów wiedzy), może dochodzić do trudności przy delegowaniu zadań. Poza tym nie lubi tracić kontroli.

Negatywny wpływ na instrukcję dominacji mają trudności w jej re­alizacji lub bojkotowanie jej.

Instrukcja dominacji

Także instrukcja dominacji istnieje na tej planecie od powstania życia. Także w tym przypadku możemy użyć jako przykład komórki – budulec żywego organizmu, komórki. Tworzą on szkodliwe substancje, trucizny i mechanizmy obronne, aby chronić się przed przeciwnymi komórkami lub aby je zupełnie celowo usunąć. Instrukcja domina­cji nie jest w żadnym razie budująca i w żadnym razie wyrównawcza (chyba że towarzyszy jej silna instrukcja stymulacji, względnie instruk­cja równowagi).

Ludzie, którzy są silnie naznaczeni przez ten system motywacyjny, są ludźmi czynu. Poruszają rozwój, żeby w ten sposób rozszerzyć swo­ją władzę i zdolność działania. Typy dominacji są ukierunkowane na siebie, ich wszystkie zmysły i pragnienia są skierowane na osiągnięcie miejsca na słońcu, gdzie zgodnie ze swoim wyobrażeniem należą.

Pierwszy ludzki typ dominacji znajdziemy w pierwotnym typie myśliwego. Oznacza on fizyczne wypieranie konkurentów, zabezpie­czanie własnego terytorium i swojej autonomii. Ten aktywny, wydolny człowiek stał na szczycie łańcucha pokarmowego, posiadał silny układ odpornościowy i był gotów za wszelką cenę przebić się w przyrodzie. Nadzwyczajny fizyczny wysiłek, bogate w białko i tłuszcze pożywienie składające się z mięsa i małej ilości węglowodanów sprawiało, że wcze­śni myśliwi znajdowali się stale w stanie lekkiej ketozy. Ketoza jest wy­nikiem przekształcania przyjętego z pożywieniem białka i tłuszczu na tak zwane ketony. To one utrzymywały stały poziom glukozy zamiast cukru, który może zostać wytworzony tylko z pożywienia bogatego w węglowodany. Kombinacja ciągłego braku kalorii, silnej aktywno­ści fizycznej i ketozy wywoływała charakterystyczny dla myśliwego typ przemiany materii, jak to zaprezentował amerykański lekarz Peter J. D Adamo w swojej teorii na temat powstania czterech grup krwi. U mężczyzn instrukcja dominacji jest częstsza niż u kobiet i bardziej odczuwalna na wielu płaszczyznach – w kontekście ekonomicznym i na płaszczyźnie politycznej. Z wiekiem działanie instrukcji domina­cji zmniejsza się ze względów hormonalnych.

Mężczyźni, jak pokazują badania, są bardziej agresywni od kobiet i częściej popełniają przestępstwa. Mimo to mężczyźni o uwypuklonej instrukcji dominacji są preferowani przez kobiety przy wyborze part­nera. W długim czasie ewolucji w świecie zwierząt, a tym samym także u ludzi, utarło się, że samica decyduje o wyborze partnera i wy­biera tego samca, który wyróżnia się wśród innych szczególnymi zdol­nościami lub osiągnięciami. Istotny jest przy tym szczególnie status i posiadanie, ponieważ stanowią konieczne zasoby do wychowania potomstwa.

W ten sposób można także wyjaśnić podświadomy popęd męż­czyzn, że bardziej zagorzale walczą o kierownicze pozycje niż kobiety. Ostatecznie odnoszą z tego korzyści, ponieważ są chętniej wybiera­nymi partnerami. W ten sposób dbają o skuteczne rozprzestrzenianie własnych genów.

Oczywiście istnieją także kobiety, które dążą do władzy i są nadzwy­czaj przebojowe. Dowodem jest pierwsza niemiecka kanclerz Angela Merkel, tak samo jak wielkie kobiety w polityce przed nią, na przykład była angielska premier Margaret Thatcher lub izraelska premier Golda Meir. W USA Hillary Clinton czeka na swoją szansę. Mimo to, jak przypuszcza psycholog i doradca przedsiębiorstw Hans-Georg Hausel z Monachium, „wysoki udział mężczyzn na stanowiskach kierow­niczych, względnie wiodących, w gospodarce w wysokości ponad 95 procent (…) ma chyba swoją pierwotną przyczynę w tej zakorzenionej genetycznie różnicy”.

Instrukcja równowagi

Ta limbiczna instrukcja jest uważana pod względem ewolucyjnym za najstarszą. Każdy żyjący organizm jest oparty na tej centralnej za­sadzie zachowania istnienia. Pierwsze żyjące komórki stworzyły sobie swoją ewolucyjną zaletę przez wykształcenie ściany komórkowej, któ­ra chroni je przed zewnętrznymi wpływami i jednocześnie utrzymu­je energetyczną równowagę przepływów do wewnątrz i na zewnątrz. Równowaga oznacza więc stworzenie i utrzymanie bezpieczeństwa. W historii ludzkości instrukcję równowagi można najlepiej połączyć z osiedlaniem się człowieka. Skutkiem tego było dostosowanie się do rolniczego trybu życia i żywienia oraz rozwój zmysłu społecznego, który pozwalał owocnie kształtować codzienne życie. Jeśli odniesiemy instrukcję równowagi do zasady męsko-żeńskiej, to jest ona nacecho­wana raczej kobiecością. Produkcja testosteronu zmniejsza się lekko od trzydziestego roku życia, a od czterdziestego piątego roku życia — wyraźnie. Na skutek zmniejszonej produkcji tego hormonu dążenie do przebicia się (instrukcja dominacji) i ciągłe poszukiwanie nowych bodźców (instrukcja stymulacji) wyraźnie słabnie. Starsi ludzie próbu­ją z reguły zachować to, co osiągnęli wżyciu i szukają spokoju w ja­kiejś formie. Tak jak inne instrukcje, także równowaga przenika różne poziomy naszego istnienia.

Określającymi życie aspektami instrukcji równowagi są:

  1. stałość,
  2. bezpieczeństwo,
  3. ochrona,
  4. stabilność.

Na społecznej płaszczyźnie wyrazem instrukcji równowagi są ochronne, zabezpieczające instytucje. Należą do nich na przykład po­licja, straż pożarna, wojsko oraz sądownictwo. Także istnienie towa­rzystw ubezpieczeniowych odpowiada instrukcji równowagi człowieka. Grupy, związki i rodziny są wyrazem dążenia do przynależności i ochrony.

Jednostka wycofuje się i integruje w większej całości w „My”. Z ewolucyjnego punktu widzenia życie w grupie daje wiele korzyści, jeśli chodzi o przeżycie: wspólne zdobywanie pożywienia, ochrona ze­wnętrzna i wiele więcej. Dlatego też powstają symbole dające wyraz przynależności do grupy, na podstawie systemu motywacyjnego. Na­leżą do nich kolory klubowe, tatuaże plemienia, mundury lub sławny szary garnitur w życiu zawodowym. Tworzenie wspólnot religijnych, a także ugrupowań ezoterycznych, które dają bezpieczeństwo i ducho­we schronienie, wynika z dążenia do równowagi i harmonii na wszyst­kich płaszczyznach istnienia. Limbicznej instrukcji równowagi za­wdzięczamy także pragnienie posiadania stałego miejsca zamieszkania i własnych czterech ścian, tak samo jak zachowanie określonego rytmu dnia, stałych przyzwyczajeń lub religijnych rytuałów jak chodzenie do kościoła w niedzielę.

Na indywidualnym poziomie równowaga oznacza zgodność i zrównoważenie, dobroduszność i pogodę ducha, ale także zdolność do sprzeciwu i silny układ immunologiczny. Człowiek równowagi jest skłonny tworzyć zwyczaje i rytuały oraz wypełniać je. Dają mu one bezpieczeństwo i grunt pod nogami. Typ zrównoważony trzyma się chętnie utartych wzorów i dąży do wewnętrznej i zewnętrznej sta­bilizacji. Skłania się do zachowania zasobów zamiast ich trwonienia, zabezpieczenia energetycznej równowagi i utrzymywania struktur. In­strukcja równowagi dba o to, abyśmy optymalnie gospodarowali na­szymi siłami, czyli pozwalali sobie na chwile odprężenia, dostatecznie długo spali oraz zdrowo jedli i pili. Do tego systemu sił należą także wszystkie formy oszczędności i przechowywania zapasów. Ludzie rów­nowagi mają zapobiegliwą naturę i troszczą się o swoje zdrowie i zdro­wie swoich bliskich. Są skłonni do ubezpieczania się przed wszelkim ryzykiem i boją się zmian oraz skomplikowanych sytuacji.

Dla ludzi z instrukcją równowagi typowe są zachowania w za­mkniętych pomieszczeniach. Na przykład zajmują najchętniej miejsce przy stołach, które znajdują się daleko od drzwi i stoją przy ścianach. To zachowanie odpowiada głęboko zakorzenionej potrzebie ochrony przed niebezpieczeństwami i wrogami. Ten sam sposób zachowania można zaobserwować także w autobusach, pociągach i w windzie.

Większość ludzi z instrukcją równowagi woli bardzo uczęszczane lokale od pustych, ponieważ obecność innych w pomieszczeniu daje poczucie zaufania i bezpieczeństwa. Zaczynają też działać dopiero wtedy, gdy grupa wytyczy sposób postępowania. Strach i obrzydzenie uaktywniają instrukcję równowagi i dbają o typowe somatyczne mar­kery. To, co wywołuje strach, jest indywidualnie różne, ale prawie za­wsze pochodzi z naszego ewolucyjnego dziedzictwa.

Jeśli instrukcja równowagi jest trwale zaburzona, na przykład przez ekstremalnie niepewny sposób życia, mało spokoju, duże napięcie, sy­tuacje współzawodnictwa, konkurencji i chroniczne przeciążenie, to mogą pojawić się depresje, stany lękowe i zaburzenia snu. System im­munologiczny zostanie osłabiony. Tutaj przebije się dziedzictwo „zbie­racza” z nacechowanym rolniczo stylem życia. Typy równowagi cierpią ponadto często na choroby żołądkowo-jelitowe. Także choroby serca i cukrzyca występują u nich częściej. Zwrócenie się do wegetarianizmu może rozwiązać też problemy z wagą. Mięso jest dla zrównoważonego typu raczej ciężkostrawne i z powodu toksycznych dla niego substancji w jelicie obniża jego wydolność.

System ocen równowagi podporządkowuje każdą sytuację i każdy bodziec następującym poleceniom:

  1. Uważaj na siebie!
  2. Zostań w chronionym pomieszczeniu!
  3. Nie narażaj się na niebezpieczeństwo!
  4. Twórz przyzwyczajenia i zachowuje je!
  5. Zakłócenia odbierają pewność!
  6. Uważaj na swoją energię i zapobiegaj jej utracie!
  7. Uważaj na prostotę i jasność, unikaj kompleksowości!
  8. Unikaj zmian!
  9. Unikaj konfrontacji!
  10. Orientuj się na grupę!

Typ równowagi potrzebuje:

  1. bezpiecznego pomieszczenia i stałych przyzwyczajeń,
  2. regularnego, stałego sposobu żywienia,
  3. dużo roślinnej żywności, która pomaga zachować szczupłą sylwet­kę i produktywność,
  4. technik uspakajających, połączonych z ruchem (Tai Chi Chuan, joga), aby przynosiły pogodę ducha.

Wiadomości ogólne

Ludzka tożsamość jest określana przez najróżniejsze czynniki. Na­leżą do nich także geograficzne pochodzenie i kulturalne różnice oraz rodzina, wychowanie, względnie nasza socjalizacja. Żyjemy w cza­sach absolutnego indywidualizmu. Jeśli jednak spojrzymy na mózg człowieka i sposób jego funkcjonowania, to sprawa różnic między ludźmi wygląda już inaczej. Nasz kod życia jest znacznie starszy i ma większe znaczenie dla bycia człowiekiem niż etniczna przynależność. Poza tym powstanie różnych kodów życia nie było wynikiem samo­wolnego rozwoju genetycznego, lecz nazwijmy to w ten sposób, ścisłej genetycznej logiki. Każdy człowiek jest więc w posiadaniu szczegól­nego genetycznego dziedzictwa, które znajduje się w każdym jednym jądrze komórkowym i wyraża się przez jego zachowanie i jego formę życia. Nasz kod życia jest siłą natury, która od praczasów zapewnia nam przeżycie.

Każda instrukcja limbiczna ma swój atrybut i ewolucyjny sens. Ujawnia się on w takich cechach organizmu, jak podobna przemiana materii i struktury immunobiologiczne, a na duchowo-psychicznym poziomie w podobnym świecie uczuciowym, podobnych uzdolnieniach i wyobrażeniach oraz skłonnościom do określonych zachowań. W każdym człowieku są aktywne wszystkie trzy systemy motywacyj­ne. Są one jednak różnie wyważone, dlatego możemy mówić o typie dominacji, równowagi lub stymulacji. Naturalnie są też formy mieszane z dwiema podobnie silnie naznaczonymi instrukcjami. Już za pomocą powyższych testów można odkryć, czy jesteśmy osobą poszukującą przygód, zdyscyplinowaną, zachowawczą, performerem, hedonistą, czy koneserem. Z reguły jednak system sił jest dominujący.